Zmysł ucisku

Podobnie jak dla zmysłu ciepłoty, tak i dla zmysłu ucisku istnieją na skórze rozsiane ograniczone drobne miejsca, których zadrażnienie wywołuje wrażenie dotyku, względnie ucisku. Te tzw. punkty ucisku można wykazać za pomocą metody Freya, posługując się włosieniem przyklejonym pod kątem prostym do rurki szklanej, Jeżeli dotkniemy końcem włosienia skóry, to wywieramy przez to pewien ucisk; nasilenie tego ucisku zależy od grubości, długości i rodzaju włosienia, a siłę tego ucisku mierzymy w ten sposób, że naciskamy włosieniem szalkę wagi i odczytujemy jaki ciężar zdołamy zrównoważyć przy ledwo widocznym zagięciu się włosienia.
Liczba punktów ucisku jest na ogół znaczniejsza, aniżeli punktów ciepła i zimna. Jest ona różna w różnych miejscach skóry; tak np. przypada na 1 cm2 skóry podudzia 9—10, uda 10—22, ramienia 7—16, przedramienia 10-—26, skóry nad stawem nadgarstkowym 12—44, kłębu palca dużego 111—135, skóry na głowie 110—300 punktów ucisku. Na skórze owłosionej odpowiada każdemu włosowi jeden punkt ucisku, który leży w miejscu odpowiadającym rzutowi mieszka włosowego na powierzchnię skóry. Liczba tych punktów, zdaje się, jednak nie odpowiada ściśle liczbie włosów, ponieważ i w miejscach pomiędzy włosami spotyka się również punkty ucisku. Na nieowłosionych częściach skóry rozmieszczenie punktów jest mniej regularne i nie tak gęste. [hasła pokrewne: choroba raynauda objawy, , kserofity  ]
Działanie ucisku, wywartego na skórę, zależy od wielkości ucisku, od miejsca, od wielkości powierzchni, na którą ucisk działa i od szybkości jego działania. Jako miarę ucisku otrzyjmujemy ciężar, który działa na milimetr kwadratowy powierzchni; mierząc ucisk podajemy ciężar działający na powierzchnię skóry albo na ilość atmosfer (jedna atm. 10 gr mm2). Im mniejszą jest powierzchnia tym wrażenie tej samej sile działającej jest silniejsze. Jeżeli zatem chcemy oznaczyć próg pobudliwości dla wrażenia ucisku, to otrzymamy różne wartości zależnie od tego, czy powierzchnia będzie większą, czy mniejszą. Jeżeli powierzchnia jest większą aniżeli mm2, to próg pobudliwości jest większy i wzrasta stopniowo w miarę zwiększania się powierzchni. Z faktu tego, że przy tym samym ucisku, a przy zwiększającej się powierzchni wrażenie się zmniejsza, jako też z faktu, że przy zmniejszającej się powierzchni (do mm2) wrażenie wzrasta. Wynika to z tego, że nie ucisk jako taki wpływa na zadrażnienie punktów ucisku, ale zmiana w ukształtowaniu powierzchni skóry, wywołana przez ucisk nie następuje. Przy powierzchni mniejszej aniżeli mm2 działanie ucisku nie wzrasta, ale maleje; tłumaczy się to w ten sposób, że zmiany na skórze są powierzchowne i nie dosięgają w głębi leżących zakończeń nerwowych.

Powiązane tematy z artykułem: choroba raynauda objawy kserofity