Ściany błon

W trachejach poprzecznie ustawione ściany końcowe składają się najczęściej tylko z jednej, niezwykle dużej jamki lejkowatej, w której błona zamykająca została całkowicie rozpuszczona, tak że zachował się tylko pierścienowaty obwód jamki, otaczający duży otwór. Natomiast ukośne błony końcowe są przerwane kilkoma eliptycznymi lub szczelinowatymi otworami (perforacja drabinkowa). Niekiedy jednak w ścianach końcowych błony zamykające jamki nie ulegają rozpuszczeniu. Wskutek tego także tracheje mają ograniczoną długość. U zdrewniałych pnączy (lian) mogą one osiągać 5 m długości, u pierścieniowonaczyniowych drzew mogą być jeszcze dłuższe. Na ogół jednak długość ich wynosi mniej niż 1 m, najczęściej tylko około 10 cm. Zarówno najdłuższe, jak najszersze tracheje występują u pnączy. Średnica ich może dochodzić do 0,7 mm, gdy tymczasem u naszych gatunków dębu (Quercus) wynosi przeciętnie 0,25 mm, u lipy (Tilia) — do 0,06 mm. Wiązki przewodzące i rurki sitowe nie występują prawie nigdy pojedynczo, lecz grupami i nadto połączone są w pasma z wąskimi, wydłużonymi komórkami miękiszu. Takie pasma sitowe ciągną się przez całą roślinę. To samo dotyczy tracheid i trachei (pasma naczyniowe). Tracheidy jednak mogą często występować pojedynczo lub w małych grupach, jako zbiorniki wody rozrzucone wśród miękiszu (tracheidy spichrzowe). W tkankach pierwotnych wszystkich organów wyżej uorganizowanych roślin grupy rurek sitowych i naczyń tworzą zwykle wspólne pasma — wiązki przewodzące. W łodygach i korzeniach przebiegają one najczęściej w kierunku długiej osi organów. Są one jednak połączone pasmami poprzecznymi w sieć, wskutek czego powstaje u kład wiązek przewodzących. Elementy przewodzące wodę i związki organiczne leżą zatem obok siebie tak, że substancje te przewodzone są przez sąsiadujące ze sobą elementy, chociaż często w przeciwnym kierunku. [hasła pokrewne: wyposażenie stajni, fitamina, promazyna ]

Powiązane tematy z artykułem: fitamina promazyna wyposażenie stajni