Rozgałęzienie groniaste

Przy powstawaniu rozgałęzień wierzchołek osi młodej rośliny może podzielić się na dwie równomiernie rosnące części — może więc rozwidlać się (rozgałęzienie widIaste, czyli dichotoiczne); zachodzi to np. u rozgałęziającej się stale jednej płaszczyźnie i wachlarzowatej plesze brunatnej. Takie rozgałęzienie nazywa się groniastym. W tym typie osią macierzystą nazywa się każde rozgałęzienie, które wytwarza osie boczne (pochodne). Wszystkie osie boczne, które powstają bezpośrednio na pierwszej osi młodej rośliny, noszą na zwę osi bocznych pierwszego rzędu; te, które z nich powstają, są osiami bocznymi drugiego rzędu itd. Continue reading

Rozgałęzienia u roślin

Osie boczne mogą rosnąć bez ograniczenia — są wówczas nazywane „długopędami”. Mogą jednak wykształcać się jako „krótkopędy” — mają wtedy wzrost ograniczony. Wszystkie te rozgałęzienia określamy jako prawdziwe. W przeciwieństwie do nich spotyka się u pewnych niższych form roślinnych rozgałęzienia pozorne : nić ulega rozerwaniu na dwie części, złączone jednak w dalszym ciągu otaczającą je galaretowatą pochwą. Oba powstałe przez rozerwanie końce nici — lub niekiedy tylko jeden z nich — wyrastają następnie z pochwy w nitkowaty rząd komórek. Continue reading

Wykształcenie długiej osi i zwiększenie względnej powierzchni u plech

Wszystkie plechy, których kształt nie jest kulisty, np. jajowate, cylindryczne, pałeczkowate i nitkowate, mają oś podłużną. U tego rodzaju form stosunek powierzchni — p do objętości — o, tj, względna powierzchnia p/o, jest większy niż u form kulistych o takiej samej objętości. Wolna powierzchnia ciała roślin ma ogromne znaczenie dla pobierania płynnych i gazowych substancji odżywczych z otoczenia, a u roślin zawierających chlorofil oprócz tego dla dostatecznego pochłaniania światła potrzebnego przy asymilacji dwutlenku węgla. Wskutek tego w świecie roślin ogromnie doniosłym procesem w filogenetycznym róż— nicowaniu jest wzrastające powiększanie się względnej powierzchni. Continue reading

Sukulenty

U Berbelis vulgaris Iiście głównego pędu są przekształcone najczęściej w trójdzielne ciernie; boczne krótkopędy, które wyłącznie mają liście asymilacyjne, stoją w kątach tych cierni. U Robinia, Acacia i u niektórych gruboszowatych Euphorbiae rozwijają się krótkotrwałe liście, oba zaś przylistki wykształcają się w ciernie. Nierozgałęzione (albo rozgałęzione np. u Cleditschia triacanthos) ciernie pochodzenia pędowego, które są stojącymi w kątach liści krótkopędami i mają zredukowane liście, występują np. u Crataegusi u Prunus spinosa. Continue reading