Formy flory planktonowej

Rośliny niższe o prostej budowie, mogą przymocowywać się do podłoża za pomocą mas galaretowatych lub śluzu albo unosić się w środowisku płynnym, np. w wodzie. Organizmy wolno unoszące się w wodach śródlądowych i w morzach nazywamy planktonem w przeciwieństwie do form przytwierdzonych do dna — bentos u. Liczne formy flory planktonowej obdarzone są możliwościami aktywnego ruchu dzięki często występującym biczykowatym kurczliwym wiciom. Takie organizmy planktonowe wskutek mchów bodźcowych mogą kierować się do miejsc o odpowiednich warunkach pokarmowych, unikając miejsc niekorzystnych. Continue reading

Kanały powietrzne

Bardzo charakterystyczny dla ogromnej większości roślin wodnych i błotnych jest potężny rozwój we wszystkich organach przestworów miedzykomórkowych. Tworzą one w miękiszu system olbrzymich, często bardzo regularnie wykształconych kanałów powietrznych. Kanały te są rozdzielone, jakkolwiek niezupełnie, przez parenchymatyczne poprzecznie ustawione przegrody, mające zazwyczaj grubość tylko jednej warstwy komórek o kształcie gwiaździstym; Linki między ich ramionami tworzą szerokie przestwory międzykomórkowe. Ten typ przegród występuje np. w łodygach Cyperus papyrug, Potamogeton i in., w ogonkach liściowych Nymphaeaceae oraz korzeniach Jussieua: (Onagraceae). Continue reading

Rośliny lądowe

Rośliny lądowe pobierają wodę głównie korzeniami i zazwyczaj tylko z podłoża. Nastepnie za pośrednictwem pędów nadziemnych oddają ją przez transpirację do otaczającej atmosfery jako parę wodną. Wyjątek stanowią jedynie niektóre rośliny pobierające potrzebną ilość wody całą swoją powierzchnią. Do takich należą przede wszystkim paprocie z Hurnenophyllaceae, rosnące w lasach tropikalnych na stanowiskach bardzo wilgotnych i zacienionych. Niektóre z nich w ogóle nie wytwarzają korzeni, mają natomiast na liściach lub łodygach, albo na jednych i drugich, rozmaicie wykształcone Włoski absorbujące wodę; włoski te znacznie zwiększają powierzchnię organów. Continue reading

Komórki epidermy

Zewnętrzne ściany epidermy, której komórki często zawierają chloroplasty, są bardzo cienkie i pokryte delikatną kutykulą. Komórki epidermy są wielkie, mogą być wykształcone jako zbiorniki wodne, stanowiące prawdopodobnie ochronę przed nadmierną utratą wody w suchszych godzinach dnia. Szparki nie leżą w zagłębieniach, przeciwnie, są nawet niekiedy mniej lub bardziej wysunięte ponad epidermę; takie ich ułożenie sprzyja transpiracji. Mezofil składa się z nielicznych tylko warstw wielkich cienkościennych komórek; występują w nim bardzo obszerne przestwory międzykomórkowe, tworzące system przewietrzający. Jeśli wykształca się miękisz palisadowy, jest on jednowarstwowy; komórki jego mają przeważnie kształt stożkowaty i są zwrócone podstawą ku światłu. Continue reading

Przystosowania do siedliska fizjologicznie suchego

Im bardziej suche jest powietrze, w którym żyją rośliny, i im bardziej utrudnione jest zaopatrywanie ich w potrzebną ilość wody, tym konieczniejsze są urządzenia, które podczas częstych albo długich okresów suszy zmniejszyłyby intensywność oddawania wody. Samo jednak ograniczenie transpiracji, które w niekorzystnych warunkach również we wszystkich innych strefach klimatycznych zostaje osiągane przez zamykanie szparek, nie jest wystarczające dla roślin krańcowo suchego klimatu i siedliska. Wytrzymałe na wysychanie w takim stopniu jak porosty i mchy są tylko nieliczne Cormophyta; ogromna ich większość ginie najczęściej już po silniejszym zwiędnięciu. Rośliny mogące żyć w bardzo suchych środowiskach, zwłaszcza na suchych glebach, nazywamy kserofitami. Są one kseromorficzne, tzn. Continue reading

Obniżanie transpiracji

Umieszczenie szparek we wgłębieniach albo wykształcenie nad nimi sklepień stwarza osłoniętą przed działaniem wiatru przestrzeń, w której gromadzi się para wodna. Urządzenia takie obniżają transpirację. Liczne kserofity zresztą mają na powierzchni liścia ilość szparek zbliżoną do tej, jaką mają w ogóle liście świetlne; jest więc ona bardzo znaczna. Właściwość ta sprzyja asymilacji wówczas, gdy przy odpowiednim stopniu wilgotności atmosfery szparki są w różnym stopniu rozwarte. Liście kserofitów są najczęściej małe, wiecznie zielone, zgrubiałe, skórzaste i słabo soczyste (ro śl iny o liściach skórzastych, sklerofile, np. Continue reading

Przegrzanie liści

Długie wełniste „włosy” kaktusa Echinocereus De Laeti powstają z martwych cierni pochodzenia liściowego; ciernie te uległy przekształceniu w miękkie twory, podobne do włosków. Podobnie działa pionowe ustawienie blaszek liściowych, np. australijskich Myrtaceae i Acacia; liście pierwszych ustawiają się pionowo przez odpowiednie skręcenie ogonków liściowych, u Acacia zaś przez wytworzenie płaskich, oskrzydlonych ogonków liściowych (liściaki-phyllodia) oraz przez cał- kowitą redukcję blaszek liściowych. Na takie liście promienie świetlne padają mniej lub bardziej ukośnie podczas najwyższego położenia słońca, a więc w czasie najgorętszych godzin. Zapobiega to nadmiernemu przegrzaniu i transpiracji. Continue reading

Kserofity

Szczególnie godne uwagi są niektóre kserofity, u których zanikają nie tylko liście, lecz także osie pędów wegetatywnych. Wówczas jedynymi organami wegetatywnymi są spłaszczone zielone korzenie powietrzne. Oprócz umocowywania rośliny na podłożu i pobierania wody spełniają one równocześnie funkcje liści (np. u Taeniophullum, epifitycznego tropikalnego przedstawiciela Orchidaeeae). Dla pędów wielu kserofitów charakterystyczny jest silny rozwój sklerenchymy; zabezpiecza ona sztywność nawet po mniejszej lub większej utracie wody. Continue reading

Metody badania wydzielniczej czynnosci zoladka

Metody badania wydzielniczej czynności żołądka. Wydzielniczą czynność żołądka bada się metodą jednoczasową i metodą cząstkową. Głębszy wgląd w stan dynamiczny gruczołów żołądka można uzyskać metodą obciążenia, która narazie nie jest jeszcze rozpowszechniona wśród ogółu lekarskiego. Metoda jednoczasowa badania wydzielniczej czynności żołądka umożliwiającą badanie wydzielniczej czynności żołądka z osobna w okresie odruchowym i humoralnym. Wreszcie polecono specjalne metody, mianowicie Wolff-Junghansa dla wykrywania raka żołądka oraz Antoniego Gluzińskiego dla wczesnego rozpoznania przejścia wrzodu żołądka w raka. Continue reading