Kolenchyma

Błony celulozowe są nierównomiernie zgrubiałe, szczególnie silnie w kątach komórek (kolenchyma kątowa) lub na ścianach tangencjalnych (kolenchyma płatowa). Na przekroju poprzecznym zgrubiałe części błon uwydatniają się dzięki jasnemu połyskowi. Przestworów międzykomórkowych najczęściej brak lub też są bardzo małe. Kolenchyma dzięki zgrubieniom błon komórkowych posiada znaczną wytrzymałość na rozerwanie. Długie niezgrubiałe powierzchnie ścian umożliwiają zarazem szybką wymianę substancji w obrębie tkanki. Podobnie jak sklerenchyma, kolenchyma również zgrupowana jest w pasma lub warstwy, zgodnie z jej czynnościami mechanicznymi.

Układ tkanek przewodzących. Im większe jest ciało rośliny i z im większej ilości komórek się składa, a przede wszystkim im wiecej jego organów rozwija się nie w wodzie lub w ziemi, lecz w powietrzu, tym większa powstaje konieczność szybkiego dostarczania substancji z jednego organu do drugiego, np. z korzeni do liści. Wędrówka przez wydłużone komórki parenchymy nie wystarcza nawet wówczas, gdy ruch substancji ułatwiony jest przez występowanie jamek w ich poprzecznych ścianach. Dlatego powstały oddzielne tkanki przewodzące z wysoce charakterystycznymi elementami komórkowymi. Zazwyczaj komórki ich są rurkowato wydłużone w głównym kierunku przewodzenia. Dla ułatwienia ruchu substancji mają one z reguły skośnie ustawione ściany końcowe, wskutek czego ich powierzchnie ulegają znacznemu powiększeniu. Dzięki wykształcającym się później otworom w ścianach końcowych zlewają się one w większym lub mniejszym stopniu w swoiste rurki przewodzą ce (fuzje komórek); są one powiązane w spoisty system, który przechodzi przez całą roślinę. Brak przestworów międzykomórkowych jest charakterystyczny dla tkanek przewodzących, zarówno pierwotnych jak i wtórnych. [przypisy: jaglica, terapia germinalna, sorbinian potasu rakotwórczy ]

Powiązane tematy z artykułem: jaglica sorbinian potasu rakotwórczy terapia germinalna