Rurki sitowe

Rurki sitowe służą do przewodzenia związków organicznych. Ściany końcowe każdego z tych wydłużonych, w przekroju poprzecznym wielokątnych członów są ustawione poprzecznie lub skośnie. W pewnych miejscach tych ścian występują ułożone grupami liczne drobne pory, przez które przechodzą pasma plazmy; takie perforowane miejsca ścian stanowią tzw. sita. U wielu gatunków roślin prosta lub nieco skośnie ustawiona ściana poprzeczna miedzy następującymi po sobie członami rurek sitowych jest jednym sitem. Natomiast jeżeli ściany końcowe członów skierowane są mniej lub więcej stromo, wówczas leży w nich zwykle rzędem kilka lub nawet wiele sit, rozdzielonych nieperforowanymi częściami błony. Również w ścianach podłużnych między sąsiadującymi rurkami sitowymi mogą występować sita wielkie lub też małe. Pory w sitach są najczęściej bardzo drobne; u nagozalążkowych (Gymnospermae) i u paprotników (Pteridophuta) są one nawet niewiele większe niż kanaliki, przez które przechodzą plamnodesmy. Dlatego u tych roślin raczej należy mówić o komórkach sitowych. Znaczną wielkość natomiast osiągają pory w sitach ścian poprzecznych bardzo szerokich rurek sitowych niektórych dyniowatych (Cucurbitaceae) i innych pnączy; Są one z tego powodu odpowiednimi obiektami do badania rurek siłowych. Człony rurek sitowych zawierają ubogie w substancje, żywe protoplasty z wcześnie zanikającym jądrem komórkowym i leukoplastami; występują w nich ziarna skrobi. Ich sok komórkowy jest śluzowatowodnistym, alkalicznym płynem, bogatym w węglowodany i sole nieorganiczne (np. w fosforany), niekiedy również w białko. [przypisy: wyposażenie stajni, fitamina, promazyna ]

Powiązane tematy z artykułem: fitamina promazyna wyposażenie stajni